Δεν έχει καμμία σχέση με τη λέξη που χρησιμοποιούν τα μωρά για να δηλώσουν την ανάγκη τους να βγουν για καρότσαρκα.

Σύμφωνα με το εγκυρότατο www.slang.gr, είναι τα αρχικά ατάκας παράγοντα του ΕδεσσαΪκού, που αφού έχει τελειώσει με τα ΑραμαΪκά, αποφασίζει να κλείσει τον μεγαλοπρεπή λόγο του με τη γνωστή ατάκα του, “Αυτό Ακριβώς, Τίποτε Άλλο”.

Το συντομέυσαμε, καθώς αυτό είναι συνηθισμένο στους χρήστες του ιντερνετίου, ή αλλιως διαδιχτύου, και έμεινε το έυηχο, σύντομο και σοφό αατα.

Ο κόσμος αλλάζει, αγαπητή γειτόνισσα και στις φακές μαστόρισσα, κυρα-Σοφία. Οι λέξεις που κάποτε μας εξυπηρετούσαν και βοηθούσαν στην επικοινωνία μας αλλάζουν και αυτές μαζί μας.

Ένταξει, αγαπητοί καταστηματάρχες, το γαμωδέντρο σας είναι και πάλι στη θέση του και θα μπορέσετε πάλι να ξεζουμίσετε τους ηλίθιους καταναλωτές, που πρέπει όπως και δήποτε να πάρουν δώρο στην πεθερά φέτος.

Σε κανάλια, blogs, ραδιόφωνα, εφημερίδες, περιοδικά, όπου ο καθένας μας γράφει τη μαλακία του δηλαδή, ακόμα αναρωτιούνται αν αυτό που ζούμε είναι εξέγερση, επανάσταση, τάση, μόδα ή αρρώστια, σαν το συνάχι ένα πράμα.

Αυτοί οι ίδιοι είναι που δεν τους κάνει εντύπωση, και οπότε δεν το αμφισβητούν, όταν βλέπουν να χρησιμοποιείται η λέξη επανάσταση, σε μια διαφήμιση, για παράδειγμα, οδοντόβουρτσας. Ενοχλούνται ασύστολα μόνο όταν την ακούν για τον κόσμο στο δρόμο.

Για τον Παναγιώτη Χατζηστεφάνου δε χρειάζονται συστάσεις.

Με την άδεια του, δημοσιεύω την άποψη του για τα πρόσφατα γεγονότα, όπως δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα Το Θέμα, αυτή την Κυριακή.

Είναι copyright free, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να το αναδημοσιεύσει.

Απολαύστε τον.

Ελλάδα SOS.

Σάββατο βράδυ, περπατάω από την Στουρνάρη προς την πλατεία να πάρω τσιγάρα. Ένας κάδος έχει πάρει φωτιά, μια παρέα από νεαρούς, όχι πάνω από 20, καμία σχέση με φρενιασμένους χουλιγκάνους, αντιμιλάει σε κάτι μπάτσους. Δεν δίνω σημασία, είναι καθημερινό φαινόμενο, ζω υπό την τρομοκρατία των ΜΑΤ από την ημέρα που αποφάσισα να ταμπουρωθώ στα Εξάρχεια, το τελευταίο οχυρό που παραμένει άβατο από την εταιρική χριστιανοφασιστική δικτατορία. Μέχρι να γυρίσω από την βόλτα μου ακούω τρείς πυροβολισμούς και ξαφνικά φωνές. Δεν έχω ακόμα καταλάβει ότι έχει ενσκήψει «καταιγίς οξυτάτης μορφής πάνω από την χώρα».

Ένα ψεύτικο δέντρο, μιας ψέυτικης γιορτής, μιας ψεύτικης θρησκείας, ενός ψεύτικου κράτους, μιας ψεύτικης χώρας, με μια ψεύτικη δημοκρατία.

Συγγνώμη σε όσους χαλάσαμε το χριστουγεννιάτικο πνεύμα. Συγγνώμη που σας καταστρέψαμε την ευτυχία, τη ζεστασιά και την αγάπη, επειδή θέλουμε ένα καλύτερο μέλλον.

Συγγνώμη σε όσους θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω απο τους φόρους που πληρώμουμε ή από τις ασφαλιστικές και θα έχουν την ευκαιρία να ξαναφτιάξουν τα κωλομάγαζα τους.

Συγγνώμη σε όλα τα μαγαζιά που πουλάνε παπούτσια στην προνομιακή τιμή των τριών μισθών ενός μέσου εργαζόμενου.

Συγγνώμη σε όλες τις πλούσιες κυράτσες που δεν έχουν από πού να αγοράσουν το σοβά για τη μάπα τους και θα είναι μπάζα τις γιορτινές αυτές μέρες.

Συγγνώμη που δεν υπάρχουν πια τράπεζες να παίξετε τους φιλανθρώπους αυτά τα χριστούγεννα και να δώσετε τον οβολό σας για τους άτυχους φτωχούς, που πάντα θυμάστε αυτές τις άγ(ρ)ιες μέρες.

Δε θέλω να εκφράσω τη λύπη μου, ούτε την οργή μου. Θέλω τα γουρούνια να σαπίσουν στη φυλακή.

Η Ελλάδα καίγεται. Δεν εννοώ τα αυτοκίνητα, τα μαγαζιά και τις τράπεζες. Δε δίνω δεκάρα γι’αυτά. Μιλάω για τους ανθρώπους, οι άνθρωποι καίγονται μέσα τους.

Όλα αυτά τα χρόνια ζούμε σαν Ευρω(πέοι)-Αμερικάνοι. Ακούμε φασίστια να δίνουν λόγους στην τηλεόραση όλη μέρα. Δεν πληρωνόμαστε καλά από τις δουλ(είες) μας. Η κοινωνία μας εκπαιδεύει να κοροΪδεύουμε και να εξαπατούμε για να είμαστε μάγκες. Να βγάζουμε λεφτά για να είμαστε πετυχημένοι. Πως πρέπει να γινουμε όλοι τραγουδιστές και μαϊντανοί για να βγάλουμε λεφτά. Αν είσαι εργάτης είσαι ένα μηδενικό, ένας τίποτας, η ύπαρξη σου είναι τόσο ασήμαντη που μπορείς να πεθάνεις.

Χάθηκε ο σεβασμός στους ανθρώπους. Έιμαστε όλοι εργατικά χέρια για τους δυνατούς και προσπαθούν να το κρατήσουν έτσι.

Η αλήθεια είναι οτι δε μπορώ να γράψω. Οι σκέψεις μου είναι τόσο μπερδεμένες, δε μπορώ ούτε να σκεφτώ καθαρά. Μόνο λυπάμαι που δε βρίσκομαι στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Ο λόγος που έφυγα είναι οτι έβλεπα υπνωτισμένους ανθρώπους, που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν ο υπέροχος εαυτούλης τους. Ή τι κάνουν οι γαμημένοι μαϊντανοί της τηλεόρασης.

Όχι δεν είναι ορθογραφικό λάθος. Αν σας αρέσει να με διαβάζετε έχετε κάποιον κάλο. Ψαχτείτε.

Κάνοντας χρήση του δημοκρατικού δικαιώματος μου να εκφράζομαι ελεύθερα, θα γράφω εδώ κυρίως για ό,τι με ενοχλεί ή με εξοργίζει. Και είναι πολλά.

Δε με έχουν πάρει τα χρόνια, αλλά μπορεί να έχω κάτι από τους παππούδες του Μuppet Show. Μπορεί και όχι. Μπορεί και να έχω ακόμα ανησυχίες εφηβικές, οπότε να ορίζεται αυτό ως παλλιμπαιδισμός. Προτιμώ το δεύτερο.

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών με βρίσκουν μακριά από την Ελλάδα, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να γράφω.

Αν έχετε κάτι ουσιαστικό να προσθέσετε, κάντε το. Αλλιώς πηγαίντε να βρίσετε πιτσιρίκια από τους καναπέδες σας.