Δεν έχει καμμία σχέση με τη λέξη που χρησιμοποιούν τα μωρά για να δηλώσουν την ανάγκη τους να βγουν για καρότσαρκα.

Σύμφωνα με το εγκυρότατο www.slang.gr, είναι τα αρχικά ατάκας παράγοντα του ΕδεσσαΪκού, που αφού έχει τελειώσει με τα ΑραμαΪκά, αποφασίζει να κλείσει τον μεγαλοπρεπή λόγο του με τη γνωστή ατάκα του, “Αυτό Ακριβώς, Τίποτε Άλλο”.

Το συντομέυσαμε, καθώς αυτό είναι συνηθισμένο στους χρήστες του ιντερνετίου, ή αλλιως διαδιχτύου, και έμεινε το έυηχο, σύντομο και σοφό αατα.

Ο κόσμος αλλάζει, αγαπητή γειτόνισσα και στις φακές μαστόρισσα, κυρα-Σοφία. Οι λέξεις που κάποτε μας εξυπηρετούσαν και βοηθούσαν στην επικοινωνία μας αλλάζουν και αυτές μαζί μας.

Πλέον, είτε αυτό χαλάει μερικούς, είτε τους αρέσει, χρησιμοποιούμε το διαδίχτυο και τα κινητά μας, για να επικοινωνούμε. Όχι μόνο στη δουλεία μας, αλλά και στην απρόσωπη ζωή μας.

Και επιπλέον, υπάρχουν καινούρια φαινόμενα, αντικείμενα, ή κατηγορίες, ανθρώπων και αντικειμένων, είναι επιτακτική η ανάγκη να εφευρίσκουμε καινούριες λέξεις για την περιγραφή όλων αυτών. Πριν από μερικά χρόνια, για παράδειγμα, δεν υπήρχαν έννοιες όπως: παραυθρομουρμούρα, φωτοσοπιά, μπίμπο, λάντζα γιόγκα, Mizens, σιλικονίτα, πιξέλιασμα, ιντερνετομαλάκας, τσαταλάκι, ψυχάκερ.

Όταν γράφουμε “μνμ” στο κινητό μας, πρέπει να είναι σύντομο, δεν έχει νόημα να αναλώνουμε χρόνο για περιττά γράμματα, άσε που αν το γράφαμε ολόκληρο, εκτός και αν ανήκουμε στην κατηγορία των λακωνικών (και ουχί λαγωνικών), μάλλον δε θα μας έφτανε ένα μήνυμα καν.

Στον υπολογιστή μας δεν έχουμε περιορισμό στα γράμματα, αλλά το κάνουμε anywayz. Γιατί είναι πρακτικό, γράφουμε πιο γρήγορα και ίσως βαριόμαστε κιόλας. Προσωπικά, δεν το βρίσκω κακό.

Η γλώσσα είναι εργαλείο, απλό μέσο, και όχι ο σκοπός. Γι’αυτούς που τη θεωρούν ως σκοπό και πολιτιστική κληρονομιά, η απάντηση μου είναι: Ναί ρε θείο, γκετ ε λάιφ. Εγώ βαριέμαι να γράψω ολόκληρη τη λέξη, εσύ γιατί βαριέσαι να σκεφτείς και να καταλάβεις γιατί το κάνω;

Αναμφισβήτητα είναι πολιτιστική κληρονομιά και μάλιστα παγκόσμια, κάθε γλωσσα που ομιλείται στον πλανήτη. Όμως ό,τι χρειάζεται, χρησιμοποιείται και ό,τι είναι πια άχρηστο, μπαίνει σε μουσεία.

Δε μπορώ να γνωρίζω ποιό είναι το μέλλον της Ελληνικής γλώσσας και όλων των γλωσσών, και δε με απασχολεί κιόλας. Οι άνθρωποι πρέπει να ξεφύγουμε απο τα ταμπού μας και να είμαστε πρακτικοί. Είναι θέμα επιβίωσης. Αν είναι απαραίτητο για την επιβίωση της ανθρωπότητας να χρησιμοποιεί πολλές γλώσσες, θα επικρατήσει αυτό. Αν όχι, θα επικρατήσουν οι πιο χρήσιμες. Αατα.

Είναι και λιγουλάκι υποκριτές. Το νόμισμα μιας χώρας δεν ήταν πολιτιστική κληρονομιά; Όταν ήρθε το ευρώ να μας ισωπεδώσει, δέχτηκαν ευχαρίστως να μπει η δραχμή σε μουσείο.

Καθημερινά χρησιμοποιούμε ξένες λέξεις, που έχουν ενσωματωθεί πλήρως στο λεξιλόγιο μας. Όπως οι Τούρκικες καφάσι, μανάβης, φουκαράς, άτσαλος και πολλές άλλες. Αναρωτιέμαι πως να νιώθει ο αγαμητός σε όλους μας Καρατζαφέρης, που το επώνυμο του είναι Τούρκικο; Καρατζά θα πει μαυριδερός, και αυτός μας δηλώνει Έλ, Έλλην, και άλλες τέτοιες μαβλακείες. Και ερωτώ: Που ευρίσκεται η πολιτιστική σας ταυτότητα κύριε Καρατζαφέρη; Ω, μα εις ποίον τέλμαν έχωμεν εισέλθειν τέλος πάντων; Και βάζω και στοίχημα οτι τα τσακίζει τα σουτζουκάκια του και μετά τον τρώει και τον χαλβά του. Ο αρχαίος Έλλην και οι φίλοι του οι Ναζοί.

Στην τελική, οι καινούριες αυτές λέξεις δηλώνουν ευρηματικότητα. Και σίγουρα μεγάλες δόσεις χιούμορ. Είναι η ανάγκη της έκφρασης που τις δημιουργεί, ίσως και η ανάγκη για διαφορετικότητα ακόμα.

Τώρα αν και η μαμά σας στο msn σας γράφει brb, afk και lol, well, καιρός για καινούρια γλώσσα