Για τον Παναγιώτη Χατζηστεφάνου δε χρειάζονται συστάσεις.

Με την άδεια του, δημοσιεύω την άποψη του για τα πρόσφατα γεγονότα, όπως δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα Το Θέμα, αυτή την Κυριακή.

Είναι copyright free, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να το αναδημοσιεύσει.

Απολαύστε τον.

Ελλάδα SOS.

Σάββατο βράδυ, περπατάω από την Στουρνάρη προς την πλατεία να πάρω τσιγάρα. Ένας κάδος έχει πάρει φωτιά, μια παρέα από νεαρούς, όχι πάνω από 20, καμία σχέση με φρενιασμένους χουλιγκάνους, αντιμιλάει σε κάτι μπάτσους. Δεν δίνω σημασία, είναι καθημερινό φαινόμενο, ζω υπό την τρομοκρατία των ΜΑΤ από την ημέρα που αποφάσισα να ταμπουρωθώ στα Εξάρχεια, το τελευταίο οχυρό που παραμένει άβατο από την εταιρική χριστιανοφασιστική δικτατορία. Μέχρι να γυρίσω από την βόλτα μου ακούω τρείς πυροβολισμούς και ξαφνικά φωνές. Δεν έχω ακόμα καταλάβει ότι έχει ενσκήψει «καταιγίς οξυτάτης μορφής πάνω από την χώρα».

Πέντε μέρες πολέμου μετά, ο Θέμος μου ζήτησε να γράψω ένα ημερολόγιο για το τι συνέβη στην γειτονιά μου την τελευταία εβδομάδα. Δεν θα το κάνω, επειδή μέσες άκρες παρακολουθείτε το θέατρο της απέχθειας από το internet, και οι εξελίξεις τρέχουν τόσο γρήγορα, που σημασία δεν έχει πια η επικαιρότητα αλλά η ιστορικότητα των γεγονότων. Θα καταθέσω λοιπόν μόνο την προσωπική μου αλήθεια και τίποτε άλλο. Ούτως ή άλλως δεν ξέρω και τίποτε άλλο.

Έτσι, το άρθρο που ακολουθεί είναι γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο. Δεν πιστεύω, τουλάχιστον τις στιγμές που γράφω το κείμενο, ότι υπάρχουν συλλογικές ευθύνες επειδή δεν αισθάνομαι ότι ανήκω σε κάποιο σύνολο που οφείλω να υπερασπιστώ.

Πιστεύω μόνο στην ατομική ευθύνη και συνείδηση, την ουσία του πολιτεύματος που εκπροσωπώ. Της φιλειρηνικής αναρχίας. Του δικαιώματος να είσαι 15 χρονών και να μην σε σκοτώνουν πληρωμένοι φονιάδες χριστιανοφασιστικών συμμοριών, ρε αδερφέ, που κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Ούτε θα κρυφτώ, σαν κομματικοποιημένη στρουθοκάμηλος, πίσω από οποιαδήποτε οργανωμένη ή ανοργάνωτη ψυχολογία οποιουδήποτε όχλου. Επιβιώνω, χωρίς την βοήθεια κανενός, από τα 17 μου, στην ετεροκρατούμενη καπιταλιστική κόλαση που ετοιμάσατε για οτιδήποτε σκέφτεται, κινείται, συμπεριφέρεται ελεύθερα, δηλαδή με αποκλίνοντα τρόπο, μιας και η ουσία της μοναδικότητας του καθένα μας, είναι το πόσο διαφέρουμε ο ένας από τον άλλον.

Μάλιστα αναγνώστη και αναγνώστρια, δεν έχω καμία σχέση με κανέναν, και δεν θέλω να έχω καμία σχέση με κανέναν, επειδή, δεν με ενδιαφέρει να γίνω αποδεκτός από μια κοινωνία και ένα κράτος που δέχεται να το υπηρετούν καθίκια που αποδίδουν στον Θεό τον φόνο ενός άοπλου, αθώου παιδιού.

Αρνούμαι λοιπόν να γίνω αποδεκτός από μια κοινωνία που πιστεύει σε κάτι που δεν υπάρχει, τον Θεό σας, μιας και δεν μπορεί να πιστεύει κανένας άνθρωπος σε μια ανώτερη δύναμη που πυροβολεί κατάστηθα το πιο πολύτιμο πράγμα που υπάρχει στην ζωή όλων μας, την ίδια την ελπίδα, που για 15 χρόνια μεγάλωνε κρυφά, κάτω από την σκιά ρασοφόρων παιδεραστών, ακροδεξιών τραμπούκων, αριστερών ξεπουλημένων. Μόνο ζώα το πιστεύουν αυτό, και τολμάνε να το λένε, πωρωμένα από την σαπίλα που στάζει από το εφιαλτικό τους πρόσωπο, το κυριολεκτικό και το μεταφορικό. Τόσο τα σβησμένα, τενεκεδένια μάτια της αποκρουστικής τους φάτσας, όσο και του προσωπείου που την κάνει ακόμα πιο τρομακτική, την σάπια μάσκα του σοβαρού εκπρόσωπου του νόμου και της τάξης.

Τόσα χρόνια που γράφω αυτή την στήλη, όσοι με διαβάζετε, ξέρετε ότι είμαι από τους βασικότερους υπαίτιους για την αφύπνιση κάποιων συνειδήσεων τόσο νωθρών που πρέπει να εισβάλλεις σε ένα οικτρό, ναζιστικής έμπνευσης τηλεπαιχνίδι και να μεταμφιεστείς σε διαγαλαξιακός παράφρων, ουρλιάζοντας συνθήματα για θύματα του παρακράτους όπως ο Γιώργος Μοναστηριώτης, την λευτεριά του οποίου διεκδικούσα, και είμαι σίγουρος ότι ελάχιστοι ξέρετε ποιος είναι. Τέσσερα χρόνια πέρασαν, και η χούντα που ψηφίζετε με τα σκατωμένα, ματωμένα χέρια σας, προσπαθεί να με μαζέψει και να με εκμεταλλευτεί για τους δολοφονικούς σκοπούς της κάθε φορά που προσπαθούσα να κρούσω τον κώδωνα του κινδύνου με όποιο τρόπο μπορούσα, τολμώντας να κάνω guerilla αγώνα στην αδίστακτη, εγκληματική καρδιά των mainstream media, την τηλεόραση, το βασίλειο του απόλυτα διεφθαρμένου ρουφιάνου. Αφελώς, προσπαθούσα να γλιτώσω τον οποιονδήποτε Αλέξη Γρηγορόπουλο από την τραγική μοίρα που του ετοιμάζουν οι χουντικοί την ώρα που χαζεύει, με τα ανυποψίαστα, αθώα, παιδικά του μάτια, τις ιδιωτικές φυλακές εκμετάλλευσης ανθρώπινης απελπισίας που αυτοαποκαλούνται reality shows.

Αυτό που δεν ήξερα ήταν ότι ο οποιοσδήποτε Αλέξης Γρηγορόπουλος δεν έψαχνε, ούτε χρειάζεται κανένα σωτήρα. Είναι αθώος, καμία ενοχή δεν τον σκέπασε ποτέ. Η ενήλικη, ισοπεδωτική απελπισία δεν έχει ακόμα σκιάξει την ψυχή του, δεν πρόλαβε να φοβηθεί τίποτε, ούτε καν έναν παρακρατικό τραμπούκο στα Εξάρχεια, κάτι που οποιοσδήποτε Έλληνας κάποιας ηλικίας έχει μάθει να φοβάται και άρα να σέβεται περισσότερο και από τον ίδιο του τον εαυτό.

Δεν πρόκειται να σας διασκεδάσω με ιστορίες από το μέτωπο του πολέμου, το κέντρο της ηρωικής γειτονιάς της Εξαρχείων, που είναι το αντί-άβατο, μιας και εδώ δεν είναι ευπρόσδεκτοι οι θεοκράτες μπίζνεσμαν και οι παιδεραστές συνεργοί τους. Να αναζητήσετε γαργαλιστικές λεπτομέρειες για τον αδιάκοπο ψεκασμό τοξικών αερίων στο κέντρο της Αθήνας στα πολεμικά καρτούν από τα βρομοκάναλα, που παρακολουθείτε εκστασιασμένοι, από τον δανεικό σας καναπέ, όπου έχετε ταμπουρωθεί μέχρι να πεθάνετε, μούμιες με τηλεκοντρόλ.

Το μόνο που θα σας μεταφέρω, και αυτό επειδή η σιωπή είναι συνενοχή, είναι τα ουρλιαχτά. Τα ουρλιαχτά, κάθε νύχτα, ουρλιαχτά μακρόσυρτα των παιδιών που τρώνε αλύπητο ξύλο, στους δρόμους γύρω από το σπίτι μου, κάθε βράδυ, επί ώρες, ουρλιαχτά που δεν μεταδίδει η τηλεόραση αλλά δεν μπορώ να σωπάσω στο κεφάλι μου. Τα ουρλιαχτά, ξαφνικά, μέσα από τοξικά σύννεφα, καπνούς και απειλές των ένστολων και καλοπληρωμένων δολοφόνων. Τα ουρλιαχτά σε απαίσια χορωδία ή μόνα τους, απελπισμένα αλλά δυνατά, όχι παραπονεμένα αλλά αποφασισμένα, δεν θα μπορέσω να τα ξεχάσω ποτέ, ένα αντί-νανούρισμα που παγιώνει για πάντα μέσα μου τον τρόμο απέναντι σε αυτό το τέρας που λέγεται Ελληναράς Χριστιανοφασίστας Ψηφοφόρος Υποστηρικτής και Χρηματοδότης Φονιάδων Παιδιών.

Δεν θα στεναχωρηθώ για καμία υλική σας ζημιά την ώρα που έχει χαθεί η ίδια η ψυχή σας. Έσπασα το στούντιο του Alpha, εξαγριωμένος με τους Γερμανούς που ξανάρθαν, και τους οικοδεσπότες τους, τα γουρούνια με μουλαρωμένα αυτιά. Σίγουρα δεν μάθατε τίποτε για το τελευταίο μου ξέσπασμα, που αυτή τη φορά έγινε επειδή οι συνεργοί της χριστιανοφασιστικής χούντας μου έκοψαν το μικρόφωνο στον αέρα ενώ αναμετέδιδα την αλήθεια στον ελληνικό λαό.

Το έκανα με την ίδια απελπισία ενός φυλακισμένου που εξεγείρεται έστω και μάταια, όπως ξεσηκώθηκαν όλοι οι κολασμένοι στις φυλακές που χρηματοδοτείτε, οι απελπισμένοι που περιφρονήσατε ενώ έκαναν απεργία πείνας επί ένα μήνα διεκδικώντας την στοιχειώδη ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Που να ήξεραν ότι την διεκδικούν από εκείνους που την έχουν ξεπουλήσει εδώ και καιρό, όλοι εσείς, οι ελεύθεροι πολιορκημένοι της χούντας.

Δεν μπορώ να στεναχωρηθώ για καμία φθορά σε ιδιωτική περιουσία. Και αυτό επειδή λέτε ψέματα. Δεν είναι δική σας αυτή η περιουσία, είναι νοικιασμένη από τις τράπεζες στις οποίες πληρώνετε τοκογλυφικό νοίκι προκειμένου να μην σας σπάσουνε την βιτρίνα της δική σας χρεωμένης ζωής οι τραμπούκοι των εισπρακτικών. Δεν είναι δικά σας τα μαγαζιά αυτά, των πλούσιων που σας πατάνε τον λαιμό είναι. Οι αναρχικοί, ακόμα και οι ασφαλίτες που σας τα σπάσανε, το ξέρουν αυτό. Εσείς επιμένετε να πιστεύετε ότι είστε βασιλιάδες σε έναν κόσμο όπου η σκλαβιά όχι μόνο δεν αποσιωπείται αλλά διαπραγματεύεται τα δικαιώματα της σεμνά και ταπεινά.

Να χαίρεστε τους συνδικαλιστές σας, αυτούς που απομυζούν και την τελευταία απελπισμένη έκκληση για βοήθεια, την ζητιανιά του προ πολλού εξαθλιωμένου Έλληνα εργαζόμενου. Σας ξεπουλάνε για ένα πλάνο στις ειδήσεις και μίζα ίσα με μια πισινούλα στο χωριό, αυτήν που έσκαψαν παράνομα, κοντά στην αποθήκη όπου βιάζουνε και αγοράζουνε γυναίκες που έχουν απαγάγει από όλο τον πλανήτη. Όλοι σας δουλεύετε μέχρι θανάτου στα μπουρδέλα του νεοελληνικού trafficking. Του ελληναράδικου trafficking συνειδήσεων και ψυχών.

Θα τελειώσω με την πρώτη φράση που γράφτηκε σε αυτή την στήλη, πριν από 4 χρόνια, στο πρώτο φύλλο του Πρώτου Θέματος.

«Το μίσος είναι ένα από τα πιο ευγενικά συναισθήματα. Είναι καθαρό σαν διαμάντι και ειλικρινές σαν παιδί. Το αισθάνομαι για όλους και για όλα.»

ΥΓ.

Αυτή την στιγμή που όλα αλλάζουν, και μην ακούτε ότι άλλο σας λένε οι ρουφιάνοι, δράττομαι της ευκαιρίας να ευχαριστήσω τις ελάχιστες αληθινά δημοκρατικές εξαιρέσεις στα ΜΜΕ της χώρας, όπως ο Θέμος Αναστασιάδης, ο Κώστας Μπαξεβάνης, ο Γιώργος Στάμκος, το περιοδικό Soul και όποιον άλλον μου έδωσε αξιοπρεπές βήμα τα τελευταία, πολύ δύσκολα για όλους μας, χρόνια. Ελπίζω οι ελάχιστες εναπομείνασες κοιτίδες δημοκρατίας να είναι καταφύγιο για όσους θα αγωνίζονται ενάντια της χούντας. Αν χαθούμε από εδώ, ψάξτε με στο Facebook, έχω δύο προφίλ, για ασφάλεια, το Panagiotis Hadjistefanou Reprise και το Panagiotis Hadjistefanou Main Stage. Κάντε με add, τα ανανεώνω συχνότατα και είναι γεμάτα πληροφορίες για την τραγική αλήθεια που σας αποκρύπτει η τηλεόραση.

Ελπίζω όλοι μας να βρούμε αντάξιους συντρόφους στον αγώνα που μόλις αρχίζει. Χαιρετώ επίσης το τέλος της απάθειας, όπως και αν εκφράζεται αυτό το λυτρωτικό τέλος. Δεν θέλω πια να ακούω για μετριοπαθείς αντιδράσεις απέναντι στον νέο ναζισμό. Δεν θέλω την μέτρια ελεύθερη ζωή που μου προτείνουν τα γουρούνια που σταυροκοπιούνται, δεν θέλω να επενδύω στον εξευτελισμό της αξιοπρέπειας μου με δόσεις πληρωμένες από τον συνειδησιακό τάφο. Θέλω την απόλυτα ελεύθερη ζωή όλων όσων είναι νέοι στην ψυχή και άοπλοι στα χέρια. Και θα την έχω. Ακόμα και νεκρός από σφαίρα χαφιέ, επειδή όταν πεθαίνεις ελεύθερος, ζεις για πάντα.

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου.

Posted in Uncategorized No Comments »