Δε θέλω να εκφράσω τη λύπη μου, ούτε την οργή μου. Θέλω τα γουρούνια να σαπίσουν στη φυλακή.

Η Ελλάδα καίγεται. Δεν εννοώ τα αυτοκίνητα, τα μαγαζιά και τις τράπεζες. Δε δίνω δεκάρα γι’αυτά. Μιλάω για τους ανθρώπους, οι άνθρωποι καίγονται μέσα τους.

Όλα αυτά τα χρόνια ζούμε σαν Ευρω(πέοι)-Αμερικάνοι. Ακούμε φασίστια να δίνουν λόγους στην τηλεόραση όλη μέρα. Δεν πληρωνόμαστε καλά από τις δουλ(είες) μας. Η κοινωνία μας εκπαιδεύει να κοροΪδεύουμε και να εξαπατούμε για να είμαστε μάγκες. Να βγάζουμε λεφτά για να είμαστε πετυχημένοι. Πως πρέπει να γινουμε όλοι τραγουδιστές και μαϊντανοί για να βγάλουμε λεφτά. Αν είσαι εργάτης είσαι ένα μηδενικό, ένας τίποτας, η ύπαρξη σου είναι τόσο ασήμαντη που μπορείς να πεθάνεις.

Χάθηκε ο σεβασμός στους ανθρώπους. Έιμαστε όλοι εργατικά χέρια για τους δυνατούς και προσπαθούν να το κρατήσουν έτσι.

Η αλήθεια είναι οτι δε μπορώ να γράψω. Οι σκέψεις μου είναι τόσο μπερδεμένες, δε μπορώ ούτε να σκεφτώ καθαρά. Μόνο λυπάμαι που δε βρίσκομαι στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Ο λόγος που έφυγα είναι οτι έβλεπα υπνωτισμένους ανθρώπους, που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν ο υπέροχος εαυτούλης τους. Ή τι κάνουν οι μαϊντανοί της τηλεόρασης.

Άνθρωποι χαμένοι στις δικές τους μάυρες τρύπες. Άνθρωποι που δεν ήθελαν να λύσουν τα προβλήματα τους. Άνθρωποι που δε γουστάρουν την αλαγή, ακόμα και αν αυτή είναι καλή γι’αυτούς, μονό και μόνο επειδή για να την αποκτήσουν πρέπει να αφήσουν τον καναπέ τους.

Όμως αυτό άλλαξε ξαφνικά. Ένα μικρό παιδί έπρεπε να πεθάνει, για να καταλάβουν οι άνθρωποι τι έκαναν. Και τώρα περισσότερα πιτσιρίκια υποφέρουν απο ηλίθια γουρούνια επειδή οι προηγούμενες γενιές τα γάμησαν ολα.

Προηγούμενες γενιές που δε μας έδωσαν καμμία επιλογή. Που μας δίδαξαν όλες αυτές τις αρρωστημένες ιδέες για τον κόσμο και για το τί πρέπει να κάνουμε με τους εαυτούς μας.

Αλλά το παιδάκι πέθανε.

Και ο “αξιοσέβαστος κύριος” Παπαχελάς τόλμησε να πεί τα εξής, ή κάτι που πήγαινε κάπως έτσι στον ΣΚΑΙ πριν απο 2-3 μέρες:

-Ο πρωθυπουργός θα το πάρει απόφαση και θα αντιδράσει όπως πρέπει για να σταματήσει τη βία, όπως έκανε ο Σαρκοζί, ή απλά λόγω τύψεων που νιώθει θα συνεχίσει να σταματάει τους αστυνομικούς να κάνουν τη δουλειά τους?

Αυτό που δεν κατάλαβε αυτός ο φασίστας βλάκας είναι οτι αυτό που γίνεται τώρα λέγεται ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Δεν έχει σχέση με ψήφους και γκάλοπς. Όλοι οι κοιμισμένοι ξύπνησαν και κατάλαβαν τί μας έκαναν. Και αν η αστυνομία γίνει πιο βίαιη, οι άνθρωποι θα γίνουν πιο επιθετικοί.

Επανάσταση δεν είναι πια το καινούριο κουτί της Coca-cola ή η καινούρια οδοντόβουρτσα. Επανάσταση θα πει μάχη, αληθινή μάχη, όσο και αν αυτό δεν τους αρέσει.

Και έπρεπε να γίνει. Οι μεγαλύτεροι πρέπει να διορθώσουν τα σκατόκοσμο μέσα στον οποίο μας έφεραν και οι μικρότεροι για να διορώσουν το ήδη προδιαγεγραμένο γι’αυτούς γαμημένο μέλλον τους. Δε θα έδινα ποτέ τη ζωή μου για σημαίες ή εθνικούς ύμνους ή ηλιθιότητες σαν αυτές που σκοπό έχουν να μασ προβατοποιούν και να μας βάζουν μέσα σε πλαίσια. Αλλά θα την έδινα για να πολεμήσω για την ελευθερία του ατόμου. Για την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης.

Δεν έχουμε όπλα, αλλά έχουμε όνειρα. Όνειρα σαν και αυτά του μικρού παιδιού.

Έπρεπε να ξυπνήσουμε, δεν υπάρχει άλλη λύση πια. Και σταματήστε να ανησυχείτε για τα κολάμαξα και τις βιτρίνες, ποιός νοιάζεται?

Δεν το περίμεναν? Οι άνθρωποι απλά αντιδρούν σε κάτι που συμβαίνει εδώ και χρόνια. Χρόνια ηλιθιότητας και καταπίεσης, πώς στο διάολο να χωρέσουν τα όνειρά μας σε αυτή την κορνίζα? Τα όνειρά μας είναι μεγάλα, πράσινα (όχι πολιτικά) και όμορφα. Χωρίς διαφθορά ή χρυσόσκονη. Είναι καθαρά και διάφανα. Και πρέπει να τα πραγματοποιήσουμε, ακόμα και αν αυτό θα κοστίσει στους κοιλαράδες πολιτικούς τις δερμάτινες καρεκλίτσες τους, ή σε κάποιους μπάτσους τους μισθούς τους (τους οποίους εμείς πληρώνουμε). Δεν τους αξίζει η δύναμη και η εξουσία, δεν ξέρουν τί να την κάνουν, οπότε απλά μας κρατάνε σκυμμένους.

Αλλά το παιδάκι πέθανε. Αν κάποιος μπορεί να το φέρει πίσω, θα επισκευάσουμε τις βιτρίνες σας, αλλά κανένας δεν μπορεί.

Και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναρωτιούνται καν γιατί. Δε θέλουν να δουν τους λόγους, γιατί είναι και αυτοί υπέυθυνοι. Το μόνο που βλέπουν είναι το κέρδος τους, το αυτοκινητάκι τους.

Αλλά το παιδάκι πέθανε. Και δεν πρέπει να προσποιούμαστε οτι να νοιαζόμαστε, ΠΡΕΠΕΙ να νοιαζόμαστε. Επειδή εκατομμύρια άνθρωποι δολοφονούνται καθημερινά στις “μοντέρνες και σύγχρονες” κοινωνίες μας. Είναι δολοφονία όταν στερείς τους ανθρώπους απο την προσωπικότητα και τα όνειρά τους.

Και ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε. Όλοι μας!